ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ
Όπερα του Πεκίνου – Μακιγιάζ και Κοστούμια: Τι Σημαίνουν τα Χρώματα
Τα ζωγραφισμένα πρόσωπα και οι ενδυμασίες του Πεκινέζικου Όπερας συνθέτουν μια κωδικοποιημένη οπτική γλώσσα που διαμορφώνεται εδώ και αιώνες — δείτε πώς να διαβάζετε το χρώμα, το μανίκι και την κόμμωση σαν μυημένος.
Δείτε εισιτήρια για το Θέατρο Liyuan στο GetYourGuide ↗Κοινές σημασίες των χρωμάτων στο λιανπού
| Χρώμα | Γενική σημασία | Τυπικός χαρακτήρας |
|---|---|---|
| Κόκκινο | Πίστη, θάρρος, εντιμότητα | Αφοσιωμένοι στρατηγοί και ηρωικοί αξιωματούχοι |
| Λευκό | Πονηριά, προδοσία, απάτη | Μηχανορράφοι υπουργοί και κακοποιοί |
| Μαύρο | Ακεραιότητα, ευθύτητα, σκληρή ειλικρίνεια | Ευθείς κριτές και ειλικρινείς πολεμιστές |
| Κίτρινο | Φιλοδοξία, σκληρότητα, αδίστακτη αποφασιστικότητα | Βίαιοι ή υπερφιλόδοξοι στρατιωτικοί ηγέτες |
| Μπλε ή πράσινο | Πείσμα, παρορμητικότητα, επανάσταση | Φλογεροί επαναστάτες και παράνομοι ήρωες |
| Χρυσό ή ασημένιο | Το υπερφυσικό | Θεότητες, πνεύματα και δαίμονες |
Λιανπού: το μακιγιάζ ως ηθική συντομογραφία, όχι ως διακόσμηση
Το τολμηρό ζωγραφιστό πρόσωπο που είναι γνωστό ως λιανπού ανήκει κυρίως στους ρόλους τζινγκ, με μια απλούστερη παραλλαγή λευκού μπαλώματος που χρησιμοποιούν οι τσου. Οι ερμηνευτές σενγκ και νταν φορούν επίσης έντονο, στυλιζαρισμένο θεατρικό μακιγιάζ, αλλά όχι τα πλήρη ζωγραφιστά μοτίβα — οι χαρακτήρες τους αποκαλύπτονται μέσα από τη φωνή και τη χειρονομία. Ο σχεδιασμός του λιανπού ενός χαρακτήρα τζινγκ βασίζεται σε ένα καθιερωμένο σύνολο χρωμάτων και μοτίβων, εξελιγμένο και εκλεπτυσμένο μέσα από γενιές ερμηνευτών, έτσι ώστε οι τακτικοί θεατές να μπορούν συχνά να αναγνωρίσουν έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα ή, τουλάχιστον, τη γενική ηθική του φύση τη στιγμή που ανεβαίνει στη σκηνή. Λειτουργεί λιγότερο ως θεατρική διακόσμηση και περισσότερο ως οπτικό κλειδί για την ιστορία, εφαρμοζόμενο πριν ακουστεί έστω και μία λέξη τραγουδιού.
Τι σηματοδοτούν γενικά τα χρώματα
Οι χρωματικοί κανόνες στο λιανπού αποτελούν γενικές τάσεις που διαμορφώθηκαν μέσα από τη μακρά ιστορία αυτής της τέχνης, όχι ένα σταθερό λεξικό που εφαρμόζεται πανομοιότυπα σε κάθε χαρακτήρα — ωστόσο οι γενικές συνδέσεις είναι καθιερωμένες και διδάσκονται ευρέως. Το κόκκινο συνήθως σηματοδοτεί αφοσίωση, θάρρος και ηθική ακεραιότητα, συχνά για αφοσιωμένους στρατηγούς ή δίκαιους αξιωματούχους. Το λευκό συνήθως υποδηλώνει πονηριά, προδοσία ή δόλο, και αποδίδεται συχνά σε δολοπλόκους αυλικούς. Το μαύρο τείνει να δηλώνει ευθύτητα, ακεραιότητα ή έντονη ειλικρίνεια, και συνδέεται με ευθείς κριτές και ατρόμητους πολεμιστές. Το κίτρινο συχνά εκφράζει φιλοδοξία ή σκληρότητα, ενώ το μπλε ή το πράσινο υποδηλώνει πείσμα ή επαναστατική φλέβα. Το χρυσό και το ασημί προορίζονται για το υπερφυσικό — θεούς, πνεύματα και δαίμονες — ξεχωρίζοντάς τους οπτικά από τους θνητούς χαρακτήρες εντελώς.
Η φορεσιά: το κέντημα και το χρώμα δηλώνουν ιεραρχία, όχι μόνο ομορφιά
Η φορεσιά του Πεκινέζικου Όπερας ακολουθεί ένα αυστηρό σύστημα συμβόλων, όπως ακριβώς και το μακιγιάζ. Οι αυλικοί αξιωματούχοι και οι αξιοπρεπείς χαρακτήρες sheng ή dan φορούν συνήθως τον μανγκπάο, έναν μακρύ κεντημένο χιτώνα του οποίου το χρώμα και τα μοτίβα δράκων ή πτηνών υποδήλωναν παραδοσιακά τον βαθμό και την κοινωνική θέση, όχι το προσωπικό γούστο. Οι στρατιωτικοί χαρακτήρες φορούν το κάο, μια βαριά επενδυμένη πανοπλία με σημαίες, που ενισχύει οπτικά την παρουσία του ηθοποιού στη σκηνή κατά τις πολεμικές σεκάνς, υποκαθιστώντας την πραγματική πανοπλία χωρίς να επιβαρύνει τους ερμηνευτές κατά τις ακροβατικές χορογραφίες μάχης. Όπως και με το μακιγιάζ, τίποτα από αυτά δεν είναι αυθαίρετη διακόσμηση — ένα εκπαιδευμένο μάτι μπορεί συχνά να διαβάσει την κοινωνική θέση ενός χαρακτήρα, και μερικές φορές ακόμη και τη μοίρα του μέσα στην ιστορία, μόνο από τη φορεσιά, πριν καν αυτός μιλήσει.
Υδάτινα μανίκια: μεταξωτές προεκτάσεις που μιλούν για τον χαρακτήρα
Πολλά κοστούμια sheng και, κυρίως, dan καταλήγουν σε shuixiu, ή μανίκια νερού — μακριές λευκές μεταξωτές προεκτάσεις ραμμένες στα μανίκια, που μερικές φορές ξεπερνούν το μισό μέτρο σε μήκος. Οι ερμηνευτές εκπαιδεύονται για χρόνια για να τα ελέγχουν, χρησιμοποιώντας μια κωδικοποιημένη γλώσσα από τιναγμούς, στροβιλισμούς, ρίψεις και διπλώσεις για να εκφράσουν συναίσθημα χωρίς ούτε μια λέξη διαλόγου: ένας απότομος εξωτερικός τιναγμός μπορεί να σηματοδοτήσει θυμό ή απόρριψη, μια αργή συγκέντρωση προς το σώμα μπορεί να υποδηλώσει θλίψη ή ντροπαλότητα, και το κάλυμμα του προσώπου με το μανίκι είναι μια στυλιζαρισμένη χειρονομία για κλάμα ή ντροπή. Επειδή τα μανίκια κινούνται έναν παλμό πίσω από το σώμα, οι ικανοί ερμηνευτές χρησιμοποιούν αυτή την καθυστέρηση επίτηδες, μετατρέποντας την καθημερινή κίνηση σε κάτι που μοιάζει περισσότερο με οπτική στίξη για τους συναισθηματικούς παλμούς μιας σκηνής.
Κεφαλοκαλύμματα και γενειάδες: ηλικία, αξίωμα και πολεμική υπερηφάνεια
Στα Πεκινέζικα Όπερα, οι καλύπτρες κεφαλής είναι εξίσου κωδικοποιημένες με το μακιγιάζ και τα κοστούμια. Οι πολεμιστές και οι ηρωικοί χαρακτήρες φορούν συχνά ψηλές καλύπτρες με ένα ζευγάρι μακριά φτερά φασιανού, τα λεγόμενα lingzi, τα οποία οι ερμηνευτές μαθαίνουν να χειρίζονται μόνο με κινήσεις του κεφαλιού, ως ένδειξη πολεμικής αυτοπεποίθησης και κύρους. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ανδρικοί χαρακτήρες φορούν μια μακριά, στιλιζαρισμένη γενειάδα, γνωστή ως ran kou, το χρώμα της οποίας ακολουθεί την ίδια λογική ηλικίας με το μακιγιάζ — μαύρη για έναν σφριγηλό μεσήλικα, γκρι ή λευκή για γνήσια γεράματα, και περιστασιακά κόκκινη ή άλλα χρώματα για υπερφυσικούς ή ασυνήθιστα άγριους χαρακτήρες. Το να παρακολουθεί κανείς πώς ένας ερμηνευτής διαχειρίζεται τη γενειάδα ή τα φτερά του είναι συχνά εξίσου εκφραστικό, και εξίσου επίπονα εκπαιδευμένη δεξιότητα, με το τραγούδι του.