ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ
Διάσημες Ιστορίες της Όπερας του Πεκίνου: Αντίο, Παλλακίδα μου
Από την τελευταία νύχτα ενός καταδικασμένου στρατηγού μέχρι την εξέγερση του Βασιλιά Πιθήκου, αυτές είναι οι ιστορίες και οι ερμηνευτές που είναι πιθανότερο να εμφανιστούν σε ένα πρόγραμμα όπερας του Πεκίνου.
Δείτε εισιτήρια για το Liyuan Theatre στο GetYourGuide ↗Αντίο, Παλλακίδα μου: αφοσίωση στο τέλος μιας αυτοκρατορίας
Ανάμεσα στα πιο διαχρονικά έργα της Όπερας του Πεκίνου ξεχωρίζει το Αντίο, Παλλακίδα μου, εμπνευσμένο από την ιστορική σύγκρουση των αντιπάλων πολέμαρχων Xiang Yu και Liu Bang στα τέλη της δυναστείας Qin και την ίδρυση της δυναστείας Han, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια πριν. Η όπερα περιστρέφεται γύρω από την τελευταία νύχτα του Xiang Yu πριν από μια αποφασιστική ήττα, και την επιλογή της παλλακίδας του Yu να αφαιρέσει τη ζωή της αντί να γίνει βάρος για εκείνον καθώς ο στρατός του καταρρέει — ένα έργο χτισμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου γύρω από την αφοσίωση, την αγάπη και την τραγωδία παρά το θέαμα. Ο συνδυασμός ενός ισχυρού πρωταγωνιστή jing ή laosheng, ενός απαιτητικού ρόλου dan και μιας διάσημης σκηνής χορού με σπαθιά το έχει διατηρήσει σταθερό στο ρεπερτόριο, ενώ ο τίτλος του ενέπνευσε αργότερα μια διεθνώς γνωστή ταινία του 1993, χαλαρά βασισμένη στην όπερα και τους ερμηνευτές της.
Αναστάτωση στον Ουρανό: ο Βασιλιάς Πίθηκος αφηνιάζει
Αντλημένο από το κλασικό μυθιστόρημα Ταξίδι στη Δύση, το Αναστάτωση στον Ουρανό — που μερικές φορές μεταφράζεται ως Οχλαγωγία στον Ουρανό — δραματοποιεί τον άτακτο αθάνατο Sun Wukong, τον Βασιλιά Πίθηκο, να επαναστατεί ενάντια στην ουράνια γραφειοκρατία αφού του αρνήθηκαν τον σεβασμό που πιστεύει ότι του οφείλεται. Είναι ένα από τα έργα-επίδειξη της Όπερας του Πεκίνου για ερμηνευτές εκπαιδευμένους στο wusheng που ειδικεύονται στο απαιτητικό στυλ της «όπερας του πιθήκου», συνδυάζοντας γρήγορες ακροβασίες, πολεμική χορογραφία και ευρεία σωματική κωμωδία με τρόπο που ελάχιστα άλλα έργα επιχειρούν ταυτόχρονα. Επειδή είναι πολύχρωμο, γρήγορο και σε μεγάλο βαθμό κατανοητό χωρίς βαθιά εξοικείωση με την κινεζική ιστορία, αποσπάσματα από το Αναστάτωση στον Ουρανό αποτελούν συχνή επιλογή σε προγράμματα για επισκέπτες που αναζητούν ένα προσιτό, υψηλής ενέργειας έργο δίπλα σε πιο ήσυχα, διαλογικά έργα.
Mei Lanfang: ο ερμηνευτής που ταξίδεψε την Όπερα του Πεκίνου στο εξωτερικό
Κανένας μεμονωμένος ερμηνευτής δεν συνδέεται στενότερα με τη διεθνή φήμη της Όπερας του Πεκίνου από τον Mei Lanfang, τον πιο διάσημο ερμηνευτή dan του εικοστού αιώνα, γνωστό για την τελειοποίηση της τεχνικής των γυναικείων ρόλων σε qingyi, huadan και άλλους υποτύπους dan. Πέρα από τη θέση του στην πατρίδα του, ο Mei Lanfang περιόδευσε διεθνώς στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τη δεκαετία του 1930, εμφανιζόμενος στην Ιαπωνία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Σοβιετική Ένωση, και του αναγνωρίζεται ευρέως ότι σύστησε για πρώτη φορά την αισθητική της Όπερας του Πεκίνου σε δυτικά κοινά και καλλιτέχνες. Η επιρροή του στον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύονται και ερμηνεύονται οι ρόλοι dan παραμένει ζωντανή στην τέχνη μέχρι σήμερα, και το όνομά του παραμένει το σταθερό σημείο αναφοράς κάθε φορά που συζητείται η παράδοση των γυναικείων ρόλων στην Όπερα του Πεκίνου.
Από πού προέρχονται οι ιστορίες του ρεπερτορίου
Μεγάλο μέρος του κλασικού ρεπερτορίου της Όπερας του Πεκίνου αντλεί από μια σχετικά μικρή δεξαμενή κοινών πηγών που είναι γνωστές στην κινεζική αφηγηματική παράδοση: ιστορικά χρονικά των Τριών Βασιλείων και της διαμάχης Χαν-Τσου, τους λαϊκούς ήρωες-ληστές του «Στην Όχθη του Νερού», το υπερφυσικό ταξίδι του «Ταξιδιού στη Δύση», καθώς και διάφορα αυλικά ειδύλλια και θρύλους που κληροδοτήθηκαν μέσα από παλαιότερες παραδόσεις όπερας. Επειδή αυτές οι ιστορίες-πηγές ήταν ήδη ευρέως γνωστές στο κινεζικό κοινό, οι θεατρικοί συγγραφείς και οι ερμηνευτές μπορούσαν να επικεντρωθούν λιγότερο στην έκθεση της πλοκής και περισσότερο στην ίδια την παράσταση — το τραγούδι, τη μάχη, τις συναισθηματικές κορυφώσεις — με τη βεβαιότητα ότι το κοινό γνώριζε ήδη ποιοι ήταν οι χαρακτήρες και περίπου πώς τελείωνε η ιστορία τους, όπως ακριβώς το δυτικό κοινό προσεγγίζει έναν οικείο μύθο ή παραμύθι με εκ των προτέρων γνώση.
Τι παίζεται πραγματικά σε μια σκηνή του Πεκίνου
Λίγοι χώροι στο Πεκίνο ανεβάζουν μια ολόκληρη όπερα σε μία μόνο παράσταση· αντ' αυτού, μια βραδιά συνήθως συνδυάζει μια χούφτα συντομότερα, αυτοτελή αποσπάσματα, που επιλέγονται συχνά ειδικά για να αναδείξουν διαφορετικούς τύπους ρόλων και δεξιότητες σε όλο το πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι ένας επισκέπτης μπορεί να δει μια δραματική σκηνή από το Αποχαιρετισμός στην Παλλακίδα μου, ένα κωμικό ή ακροβατικό απόσπασμα από ένα έργο του Βασιλιά Πιθήκου και μια επίδειξη jing με βαμμένο πρόσωπο, όλα μέσα σε μία βραδιά αντί να δεσμευτεί σε μια μακροσκελή αφήγηση. Είναι μια πρακτική φόρμα όσο και καλλιτεχνική — τα συμπυκνωμένα αποσπάσματα ταξιδεύουν καλά για προγράμματα προσανατολισμένα στον επισκέπτη, και το να γνωρίζει κανείς εκ των προτέρων τη βασική πλοκή μερικών διάσημων ιστοριών κάνει σαφώς ευκολότερο να παρακολουθήσει τι συμβαίνει στη σκηνή, ακόμη και με αγγλικούς υπότιτλους να προβάλλονται παράλληλα.